SEKSUOLOG RADZI

Partnerzy

” Seksualność ( zdrowa lub dysfunkcjonalna) jest zbyt istotnym zagadnieniem,

aby pozostawić ją w rękach amatorów lub dyletantów ”.

Andrzej Depko  

2016 - 2017

COPYRIGHT

KONTAKT:

 

andrzej@depko.pl

Havelock Ellis

"Seks leży u podstaw życia.

Ania@depko.pl

Nigdy nie nauczymy się szanować życia, dopóki nie dowiemy się jak rozumieć seks"                          

Fizjologia wytrysku i orgazmu

Ejakulacja i orgazm u mężczyzn traktowane są jako tożsame i nierozłączne. Tymczasem są to dwa mechanizmy, które często ze sobą współistnieją, ale mogą występować niezależnie.

 

Faza szczytowania osiągana jest w momencie kulminacyjnego wzrostu napięcia seksualnego pod wpływem uprzednio oddziaływujących na organizm mężczyzny bodźców. Aby bodźce oddziaływujące na organizm mężczyzny mogły zostać rozpoznane jako pobudzające seksualnie muszą zostać poddane analizie przez mechanizmy warunkujące przemianę bodźców zmysłowych i wyobrażeniowych w seksualne. To, czy zostaną wzmocnione, spotęgują podniecenie seksualnego i doprowadzą do rozładowania napięcia seksualnego, czy też zostaną wygaszone lub rozpoznane jako obojętne zależy od kory mózgowej pełniącej funkcję kontrolującą i regulującą emocje oraz reakcje seksualne. Mechanizmy korowe rozpoznają charakter bodźców oraz integrują emocje z reakcjami seksualnymi.

 

Czuciowe zakończenia nerwowe znajdują się w nabłonku skóry żołędzi, napletka i cewki moczowej, a także w tkance łącznej podnabłonkowej skóry i cewki moczowej.

 

Bodźce czuciowe z narządów płciowych za pośrednictwem nerwu sromowego przekazywane są do rdzenia kręgowego, skąd docierają do ośrodkowego układu nerwowego, gdzie są rozpoznawano i odpowiednio modulowane. Impulsy nerwowe wychodzące z mózgu mogą mieć charakter pobudzający lub hamujący. Docierają one do ośrodka ejakulacyjnego znajdującego się w rdzeniu kręgowym. Ośrodek rdzeniowy wytrysku składa się z dwóch segmentów: współczulnego i przywspółczulnego. W odcinku S3-S4 rdzenia kręgowego znajduje się część przywspółczulna, natomiast w odcinku L1 – L3 część współczulna. Impulsacja współczulna powoduje skurcz mięśni gładkich dróg wyprowadzających nasienie (emisja). Impulsacja przywspółczulna powoduje skurcze mięśni kulszowo-jamistego, opuszkowo-gąbczastego i mięśnia zwieracza cewki moczowej ( wyparcie).

 

Według Mastersa i Johnson mechanizm ejakulacji składa się z dwóch zasadniczych faz: emisji oraz wyparcia. Podczas emisji plemniki oraz substancje płynne składające się na ejakulat zbierają się w części sterczowej cewki moczowej dzięki skurczom nasieniowodów, pęcherzyków nasiennych oraz gruczołu krokowego. W tej fazie mięsień zwieracz wewnętrzny pęcherza moczowego pozostaje zamknięty, co zapobiega cofnięciu się płynu ejakulacyjnego do pęcherza moczowego oraz uniemożliwia przedostanie się moczu do nasienia.

Stadium drugie rozpoczyna się od rozluźnienia zewnętrznego zwieracza pęcherza, co pozwala na wpłynięcie nagromadzonego płynu nasiennego do opuszki cewki moczowej. Podczas następującego z minimalnym opóźnieniem względem fazy I, procesu wyparcia, ejakulat przemiesza się wzdłuż cewki i poza członek za pośrednictwem klonicznych skurczów mięśni opuszkowo-gabczastego i kulszowo-jamistego, zwieracza cewki moczowej oraz opuszki cewki i mięśni prążkowanych dna miednicy.

 

Odczucia mężczyzny tuż przed, w trakcie oraz po wytrysku możemy podzielić na 5 etapów:

 

1. Na kilka sekund przed wyrzutem nasienia mężczyzna czuje zbliżający się wytrysk. Towarzyszy temu zwykle wyraźny wzrost podniecenia. U mężczyzn z wytryskiem przedwczesnym faza ta jest bardzo skrócona lub nie ma jej wcale. Natomiast u starszych mężczyzn czas ten może być istotnie wydłużony lub – szczególnie w przypadku zmian neuropatycznych – zupełnie nie odczuwają oni zbliżającego się wytrysku. Początek odczucia psychicznego spełnienia pojawia się u mężczyzn na 2-4 sekund przez wytryskiem pierwszej porcji nasienia.

 

2. Drugim etapem jest uczucie skurczów w cewce moczowej, zwykle silniej odczuwane przez młodszych mężczyzn, przy prawidłowym czasie trwania stosunku oraz jeżeli do kontaktu seksualnego dochodzi po dłuższej przerwie. W tym momencie dochodzi do wyparcia nasienia z nasieniowodów, pęcherzyków nasiennych i gruczołu krokowego do kroczowego odcinka cewki moczowej.

 

3. Następnie pojawia się uczucie przemieszczania się nasienia. W warunkach prawidłowych powinno być odbierane jako przyjemne doznanie, jednak w przypadku infekcji i stanów zapalnych cewki moczowej może wiązać się z odczuwaniem bólu. W tym momencie pojawia się subiektywne odczucie nieuchronności wytrysku oraz braku kontroli nad nim. Progresja nasienia przez całą długość cewki odbywa się pod wpływem ucisku wywieranego na nią przez mięśnie krocza: opuszkowo-jamisty i kulszowo-jamisty oraz przez zwieracz cewki. Opuszka cewki również się kurczy spełniając role pomocniczą w mechanizmie wypierającym nasienie w kierunku ujścia zewnętrznego cewki.

 

4. Wytrysk nasienia na zewnątrz cewki moczowej u zdrowych, młodych mężczyzn powoduje zwykle wyrzut ejakulatu na odległość 30-60 centymetrów. Odczucie rozkoszy jest największe w momencie pierwszych 2-3 skurczów wypychających nasienie. Natężenie odczuć maleje w miarę kolejnych słabszych już skurczów wypychających nasienie na małą odległość lub powodujących jego sączenie się z ujścia cewki moczowej. Wraz z wiekiem można zaobserwować tendencję do zmniejszenia ciśnienia wypychanego nasienia, które w skrajnych przypadkach może przybierać właśnie formę wycieku z cewki moczowej.

 

5. Zwieńczeniem procesu są uczucia pojawiające się po wytrysku – rozluźnienie, przyjemność, senność. U niektórych mężczyzn mogą występować patologiczne reakcje, takie jak zdenerwowanie, rozdrażnienie, smutek, bądź doznania bólowe.

 

Odczucia psychiczne podczas orgazmu u mężczyzny cechują się zmiennością intensywności jego przeżywania, co prawdopodobnie wynika ze zmienności siły pobudzenia poszczególnych struktur ośrodkowego układu nerwowego.

 

Orgazm u mężczyzny jest procesem neurofizjologicznym charakteryzującym się następującymi cechami:

1. odczuwanie intensywnej przyjemności, aż do stanu ekstazy włącznie,

2. zmianą stanu świadomości połączoną z ograniczeniem procesów przetwarzania informacji.

3. skurczami mięsni: opuszkowo-jamistego i opuszkowo-gąbczastego oraz w pewnym stopniu mięśni przepony miedniczej.

4. występowaniem innych zmian w organizmie, takie jak: rytmiczne ruchy ciała, okrzyki i zaczerwienienie skóry.