SEKSUOLOG RADZI

Partnerzy

” Seksualność ( zdrowa lub dysfunkcjonalna) jest zbyt istotnym zagadnieniem,

aby pozostawić ją w rękach amatorów lub dyletantów ”.

Andrzej Depko  

2016 - 2017

COPYRIGHT

KONTAKT:

 

andrzej@depko.pl

Havelock Ellis

"Seks leży u podstaw życia.

Ania@depko.pl

Nigdy nie nauczymy się szanować życia, dopóki nie dowiemy się jak rozumieć seks"                          

Wizyta u seksuologa

Zaburzenia erekcji dotykają mężczyzn w każdym wieku i okolicznościach, bez względu na ich seksualne przyzwyczajenia i preferencje. Dozna ich przynajmniej jeden na trzech mężczyzn w wieku powyżej pięćdziesięciu lat. Mężczyźni, których życie seksualne jest z wielu powodów sporadyczne, mogą cierpieć na zaburzenia erekcji w takim samym stopniu, co mężczyźni często odbywający stosunki. Zaburzenia erekcji nie mają nic wspólnego z jakością stosunku ani z tym, jak często potrzeba lub powinno się odbywać stosunki.

 

Jaki stan określamy mianem dysfunkcji erekcyjnej, zaburzeń erekcji czy też niedyspozycji erekcyjnej?

 

Zgodnie z obowiązującą definicją opracowana przez grupę międzynarodowych ekspertów:  jest to utrzymująca się niezdolność do osiągnięcia i/lub utrzymania wzwodu prącia umożliwiającego prowadzenie satysfakcjonującego współżycia płciowego.

 

U 70 – 90 % młodych mężczyzn przyczyny kłopotów z erekcją tkwią w psychice. U mężczyzn starszych proporcje są dokładnie odwrotne 90 % zaburzeń erekcji jest pochodzenia organicznego (naczyniowego, neurologicznego, hormonalnego lub mieszanego). Wynika to tego, że wśród starszych panów jest więcej chorób: cukrzycy (co drugi pacjent z cukrzycą może mieć zaburzenia wzwodu), nadciśnienia (spośród trzech pacjentów z nadciśnieniem tętniczym - dwóch może mieć zaburzenia wzwodu), przerostu prostaty (u 8 na 10 pacjentów z łagodnym przerostem prostaty mogą wystąpić zaburzenia wzwodu), zaburzeń krążenia czy schorzeń kręgosłupa.

 

Chwilowa lub dłużej trwająca niedyspozycja erekcyjna niekoniecznie stanowi następstwo uszkodzenia czy zakłóceń w konstytucji biologicznej mężczyzny. Może również oznaczać jego postawę wobec konkretnej partnerki lub życia seksualnego w ogóle. Zaburzenia wzwodu mogą być sygnałem różnego rodzaju niedoborów psychogennych.

 

Wielu pacjentów latami zwleka z decyzją o wizycie u specjalisty, a co gorsze, często zwracają się do nas lekarzy dopiero wówczas, gdy ich związek już się rozpada (statystyczny mężczyzna zwleka z wizytą u lekarza (średnio) 20 miesięcy). A przecież zarówno mąż i żona powinni zwracać się do seksuologa już wtedy, gdy problemy dopiero zaczynają się pojawiać. 78 % Polaków uważa, że podstawą udanego i trwałego związku jest udane życie seksualne, tymczasem do lekarza zwraca się zaledwie 7 % mężczyzn dotkniętych problemem zaburzeń wzwodu.

 

Dlaczego tak się dzieje?

 

Decyzja o wizycie u seksuologa, wiąże się z ogromnym stresem dla mężczyzny. Jest on zmuszony do przełamania wielu barier: musi uświadomić sobie istnienie problemu, oswoić się z myślą, że to mnie spotkało, zdecydować się na odwiedzenie specjalisty i co najgorsze, poinformować go o "wstydliwych" problemach. Tymczasem powierzenie innemu człowiekowi swoich głęboko skrywanych tajemnic, kojarzy się automatycznie przeświadczeniem o swojej kompromitacji. Doświadczenie pokazuje, że chorzy (aż 86 %) oczekują, że lekarz sam zapyta o dolegliwości dotyczące ich sfery intymnej. Trudno jednak oczekiwać, iż skoro kochający się partnerzy, nie są w stanie rozmawiać na tematy dotyczące ich pożycia intymnego, że łatwiejsze będzie odsłonięcie się przed lekarzem. Wstyd jest podstawowym mechanizmem blokującym.

 

Zaburzenia w sferze seksualnej, oprócz tego, że stanowią schorzenie typowo medyczne, są w naszej kulturze przez wielu ludzi kategoryzowane także moralnie, jako coś ośmieszającego i obniżającego wartość człowieka.

 

Gdy już dojdzie do wizyty i przekroczona zostanie magiczna bariera drzwi gabinetu lekarskiego, okazuje się, że przebieg wizyty i podejście lekarza do pacjenta różni się od tych, wizyt, które znamy z gabinetów lekarzy o innej specjalności. Rolą lekarza zajmującego się terapią zaburzeń wzwodu jest stworzenie odpowiedniego klimatu, do rozmowy na tak intymne tematy. On doskonale zdaje sobie sprawę z tego, że dla jego pacjenta, spotkanie w zaciszu gabinetu jest trudne, a mówienie o swoich problemach seksualnych bardzo krępujące.

 

Lekarz musi poznać przyczynę zaburzenia, aby wybrać właściwe metody diagnostyczne i zastosować odpowiednią terapię. Być może w żadnej innej dziedzinie lekarskiej umiejętnie zebrany wywiad nie odgrywa tak dominującej roli w rozpoznaniu istoty dysfunkcji, jak w seksuologii. Można śmiało rzec, iż decyduje w trzech czwartych o właściwym rozpoznaniu. Jakie zatem informacje są niezbędne lekarzowi? Dane personalne pacjenta, jego wykształcenie, wykonywany zawód, stan cywilny, liczba posiadanych dzieci, światopogląd ze uwzględnieniem poglądów moralnych wpływających na osobowość, warunki mieszkaniowe, nałogi, informacje dotyczące przebytych i aktualnych chorób oraz stosowane leczenie. W następnej kolejności zbierane są informacje dotyczące aktualnego problemu pacjenta:, od kiedy występują problemy ze wzwodem, w jakich okolicznościach występują, z jakim nasileniem, jak długo trwa wzwód, kiedy zanika, czy było podejmowane leczenie i z jakim skutkiem. Kolejne pytania dotyczą: okresu dojrzewania, aktualnego związku partnerskiego oraz aktualnego życia seksualnego.

 

Dopiero wszystkie te informacje, często uzupełnione wywiadem od partnerki ( o ile jest to możliwe) umożliwiają lekarzowi podjęcie decyzji o potrzebie lub jej braku wykonania niezbędnych badań diagnostycznych. Przyczyn nieprawidłowej erekcji można poszukiwać poprzez wykonanie następujących badań:

1. badanie biochemiczne krwi;

2. badanie stężenia hormonów płciowych we krwi;

3. badania EKG, USG;

4. tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny;

5. Arteriografia, kawernosografia;

6. ultrasonograficzne dopplerowskie badania przepływu krwi przez naczynia tętnicze i żylne prącia;

7. rejestracja występowania wzwodów nocnych członka;

8.iniekcje diagnostyczne leków wazoaktywnych do ciał jamistych prącia.

 

Komplet wyników zleconych badań, uzupełniający wyniki uzyskane z wywiadu lekarskiego, pozwala na wybór optymalnej metody leczenia dostosowanej do stanu zdrowia pacjenta oraz charakteru jego związku partnerskiego.

 

Często leczenie podstawowej choroby doprowadzającej do zaburzeń pochodzenia organicznego usuwa tę, która dla mężczyzny jest bardziej ważna – a mianowicie zaburzenia wzwodu. Celem leczenia jest również wzmocnienie związku uczuciowego z partnerką i doprowadzenie do zaniku lęków dotyczących życia seksualnego. Nawet, jeśli małżonkowie się kochają, ale nieumiejętnie okazują sobie zainteresowanie i akceptację, nie mówią otwarcie o swoich pragnieniach, wstydzą się rozmawiać na intymne tematy, nikłe są szanse na poprawienie współżycia seksualnego.

 

Seks jest dziedziną życia człowieka, która od jego zarania do dnia dzisiejszego wzbudza wiele zainteresowań i emocji. Jest to potężna siła, która odgrywa ważną rolę w życiu każdego z nas. Niezależnie od naszego nastawienia do seksualności –  od akceptującego u jednych do wypierającego u innych.

 

Z seksem jest podobnie jak z innymi sprawami w życiu. Dopóki one dobrze funkcjonują, jak np.: zdrowie, prawie nie uświadamiamy sobie ich znaczenia i wartości. Ale gdy tylko pojawią się problemy, wyłonią się trudności lub zaburzenia, dotąd pozornie nieważne i uboczne problemy skupiają na sobie naszą uwagę i poważnie nas zajmują. Znaczenie seksu najlepiej można ocenić wtedy, gdy w sferze tej dojdzie do zakłócenia lub zaburzeń seksualnych.

 

Zaburzenia wzwodu wbrew pozorom nie dotyczą wyłącznie zaburzeń w funkcjonowaniu narządów płciowych. Tak naprawdę dotyczą one również zakłóceń w psychicznym i społecznym funkcjonowaniu mężczyzny. Stopień zrozumienia problematyki wiążącej się z zaburzeniami w sferze sprawności seksualnej jest, niestety wciąż niski, a zapotrzebowanie społeczne na udzielenie pomocy – ogromne. Mnóstwo jest, bowiem mężczyzn, którzy z powodu swoich problemów seksualnych staja się zgorzkniali, przygnębieni, załamani, tracą radość życia, z niepokojem myślą o sobie, partnerce oraz całości rodziny.

 

Co zrobić, aby nie dołączyć do ich grona?

 

1. Porozmawiaj ze swoją partnerką. Zwierz się jej ze swoich kłopotów ze sprawnością seksualną. Pomoc ze strony partnerki i jej taktowne zachowanie są koniecznymi warunkami przeciwdziałającymi dalszemu rozwojowi zaburzenia. Pamiętaj dysfunkcja erekcyjna to choroba, którą najlepiej leczy się we dwoje.

 

2. Nie pozwól, aby nieleczone problemy ze sprawnością seksualną niszczyły Twój związek! Zaburzenia wzwodu mogą powodować ogromne obciążenie psychiczne zarówno u Ciebie, jak i u Twojej partnerki, w ten sposób wpływając niekorzystnie na ich jakość Waszego życia.

 

3. Nie myśl, że problemy z potencją same miną. Pamiętaj, że stan lęku i depresji z powodu utraty sprawności seksualnej może następnie utrudniać i pogłębiać zaburzenia wzwodu. Im później rozpoczniesz leczenie, tym dłużej będzie trwał czas powrotu do pełnej sprawności.

4. Nie graj na czas, źle pojęty wstyd może mieć fatalne konsekwencje. Zaburzenia erekcji mogą być pierwszym symptomem wielu ogólnoustrojowych chorób, np.: cukrzycy, na długo przed wystąpieniem innych objawów choroby.

 

5. Nie posądzaj się o to, że jesteś szczególnym jakimś szczególnym pechowcem i tylko Ciebie dotknęło tego typu nieszczęście. Pamiętaj, że obok Ciebie żyje około 2 mln innych mężczyzn, którzy mają ten sam problem. Bądź pośród tych, którzy już zdecydowali się na leczenie.

 

6. Nie szukaj pozornych rozwiązań. Stawką jest dalsze udane życie seksualne, pełne radości i satysfakcji, tylko rzetelna wiedza medyczna jest w stanie przywrócić Ci sprawność seksualną.

 

7. Pamiętaj, rozwiązanie Twojego problemu leży w zasięgu możliwości współczesnej medycyny, daj szansę lekarzowi, aby mógł ci pomóc.

 

8. Szybka i właściwie postawiona diagnoza przyczynia się do usunięcia spędzającego Ci sen z oczu kłopotu, zapobiega poważnym chorobom, oraz wzmacnia nadwątlony związek.

 

9. Bez względu na przyczynę, problemy z erekcją mogą być teraz leczone szybko i bezboleśnie. Osiągnięcia współczesnej medycyny, pozwalają na skuteczne leczenie zaburzeń erekcji w ponad 90 procentach przypadków.

 

10. Seks pozwala zachować organizm w dobrej kondycji psychicznej i fizycznej, a udane życie seksualne zapewnia obydwojgu partnerów poczucie szczęścia i samorealizacji. Nie rezygnuj z tej możliwości.

Wybór należy do ciebie.